Dag 25, Woensdag 25 juni 2014

Buiten verwachting hebben we heerlijk geslapen.
We staan om 9.00 uur op en gaan naar de ontbijtruimte.
We nemen sinaasappelsap en muffins. Ook bakken we een verse wafel. We nemen de tijd want die hebben we genoeg.
Na het ontbijt gaan we terug naar de kamer. We surfen nog wat op internet en Fred kijkt TV. Ik doe nog even mijn ogen dicht en om 11.00 uur checken we uit. De shuttlebus komt net aanrijden en we worden netjes naar het vliegveld gebracht.
Bij security worden we weer gecontroleerd en daarna gaan we op zoek naar de gate.
We hebben tijd genoeg dus we bekijken diverse winkeltjes en gaan om 12.30 uur nog even eten. United is niet zo scheutig met eten en drinken en wat we gehad hebben, hebben we gehad.
We besluiten om bij Pappadeaux te gaan eten. We krijgen al snel een tafel en bestellen de filet mignon. Wat een heerlijke steak, een dagje langer in de States heeft ook zo z’n voordelen.
Als we gegeten hebben lopen we naar de gate en treffen daar nog meer Limburgers. Al kletsend gaat de tijd snel. We boarden en zijn blij met de economy plus plaatsen, scheelt toch aanzienlijk in beenruimte.
De vlucht verloopt voorspoedig en om 8.55 uur op donderdag 26 juni landen we op Schiphol. We zijn benieuwd of onze koffers ook zijn meegekomen want die hebben we al 41 uur niet gezien. Gelukkig komen ze al snel op de band en kunnen we op zoek naar Robin. Die hebben we snel gevonden en we gaan gezamenlijk naar de bus die ons naar de personeelsparkeerplaats op Schiphol brengt.
Voordat we in de auto stappen vertelt Robin dat ome Hein is overleden. Een hele schok, want ondanks dat hij 3 zware operaties achter de rug had hadden we dit niet zien aankomen. Hij was herstellende en zijn overlijden had niets te maken met de operaties, hij heeft geheel onverwacht een hersenbloeding gekregen.
Robin heeft gezorgd voor belegde broodjes, koekjes en frisdrank. Tijdens de ruim 2 uur durende rit naar Limburg hoeven we niet verhongeren, maar meer dan 1 broodje krijg ik nu niet op. Mijn gedachten zijn ergens anders.
Thuis worden we verwelkomd door Max die, net als Robin, blij is met de meegebrachte cadeautjes.
We kijken terug op een geweldige vakantie, al hadden we ons de thuiskomst iets anders voorgesteld.

Dag 24, Dinsdag 24 juni 2014

Ik heb de wekker op 5.00 uur gezet maar ben al om 4.30 uur wakker. We blijven nog een kwartiertje liggen en staan dan op.
De meeste spullen hadden we gisteren al ingepakt dus we zijn zo klaar. De koffers zijn te zwaar maar we gokken erop dat ze niet zo streng zijn. We checken uit en Fred haalt de auto. Ongelooflijk, wat een bedrijvigheid hier om 6.00 uur ’s ochtends. Niet te geloven hoeveel mensen hier nog of alweer zitten te gokken.
Voordat we de auto inleveren gooien we de tank vol en rijden dan naar Fox. Het inleveren gaat allemaal erg vlot en in no time zitten we in de shuttlebus naar het vliegveld.
daar aangekomen moeten we overstappen in een andere bus die ons naar de terminal zal brengen. Als we hier aankomen moeten we zelf inchecken en de bagage labelen. Ik zal zo meteen maar eens vragen of ze ons op de loonlijst kunnen zetten.
Als we hebben ingecheckt geven we de bagage af. Het overgewicht wordt niet geaccepteerd, ook niet als ik zeg dat we de Amerikaanse economie een boost hebben gegeven.
De medewerkster moet erom lachen maar is onvermurwbaar. We krijgen een plastic zak en worden naar een grote weegschaal verwezen. Daar halen we een paar zware dingen uit de koffers en nemen ze mee als handbagage. De volgende keer moeten we maar geen goud meer gaan zoeken, het zorgt voor teveel overgewicht.
Haha, ik had graag wat goud in de handbagage gestopt, helaas is het nu alleen maar vuile was. Gelukkig worden de koffers nu wel geaccepteerd.
We moeten nu door security. Ik mag mijn schoenen aanhouden, maar als alle alarmbellen af gaan, moeten ze alsnog uit.
We mogen nu doorlopen en gaan op zoek naar een tas waar we de spullen in kunnen doen, zodat we niet met een doorzichtige vuilniszak hoeven te slepen. Fred voelt zich net een zwerver zegt hij.
Voor $ 5,- kopen we een Las Vegas souvenir tas. Een tas die ik anders nooit zou kopen, maar de andere optie, een kleine koffer van $ 100,- vind ik geen goed idee.
Als we de handbagage geordend hebben lopen we naar Starbucks voor een ontbijt. We nemen beiden de yoghurt met cruesli en een blueberry muffin. Ook delen we een flesje sinaasappelsap. Voor dit eenvoudige ontbijt betalen we $ 26,-. Ze weten de prijzen hier wel.
Na het ontbijt kunnen we boarden. We zitten op de allerlaatste rij maar kunnen gelukkig de handbagage makkelijk kwijt. We vertrekken een kwartier te laat, maar en wordt ons verzekerd dat we die tijd inhalen en op tijd zullen aankomen in Houston. dat is maar goed ook, want we hebben de tijd hard nodig om over te stappen.
ik begrijp niet dat het mij niet eerder is opgevallen maar we hebben maar 47 minuten voor de overstap. Toch verzekerd de stewardess ons dat we tijd genoeg hebben.
Tijdens de start en ook daarna maak ik foto’s. Onderweg zien we het landschap veranderen. Na 2 uur vliegen wordt er door de cockpit omgeroepen dat we vanwege zware onweersbuien nog niet kunnen landen in Houston en daarom nog even moeten rondcirkelen.
De kans dat we onze vlucht naar Amsterdam halen wordt steeds kleiner. Na een tijdje doelloos te hebben rond gevlogen wordt er omgeroepen dat we uitwijken naar Austin om bij te tanken. Alle drie de vliegvelden in Houston zijn dicht.
We landen in Austin en mogen het vliegtuig niet verlaten. We worden regelmatig geïnformeerd door de cockpit, maar meer kunnen zij niet doen. Na het tanken blijven we nog steeds aan de grond, het vliegveld in Houston is nog steeds dicht. De vraag is of we hier wel kunnen vertrekken als Houston weer open is, want ook hier begint het steeds meer te betrekken. We hadden om 14.43 uur moeten landen in Houston maar het is nu 16.30 uur en we staan nog steeds aan de grond in Austin. Sommige passagiers zijn hier uitgestapt dus voordat we weer de lucht in kunnen moet er opnieuw geteld worden.
Na het tellen moeten we nog steeds wachten. Er worden koekjes uitgedeeld en we krijgen een half bekertje water. Eten is niet op voorraad en blijkbaar zijn ze niet van plan om dit in Austin in te slaan.
De airco is uit en de temperatuur begint aardig op te lopen. Ik hoop dat het niet al te lang meer duurt.
Uiteindelijk gaan we om 17.15 uur de lucht in voor een vlucht van 21 minuten. Die 21 minuten worden 50 maar uiteindelijk staan we om 18.05 uur op de grond in Houston.
We stappen uit en gaan op weg naar de Customer Service van United. We zijn dan nog vol goede moed.
We sluiten aan in de rij maar het schiet niet erg op. Na ruim 2 1/2 uur wachten zijn we eindelijk aan de beurt. Een half uur later staan we gefrustreerd te kijken. Eerst wil die tante ons op een vlucht naar Chicago zetten om daarna via Washington naar Amsterdam te vliegen. Als we vragen of ze zich nog helemaal lekker voelt is het ineens mogelijk om rechtstreeks van Houston naar Amsterdam te vliegen. We vliegen gewoon 24 uur later dan gepland.
Een hotelkamer en eten krijgen we niet, want United is niet verantwoordelijk voor het slechte weer. Onbegrijpelijk, wat een slechte service. Er kan nog net een toiletzakje met tandenborstel, tandpasta, scheermesje en kam vanaf.
We krijgen een briefje met een telefoonnummer. Via dat nummer kunnen we een kamer reserveren tegen een hoge korting.
Als we dat nummer bellen krijgen we te horen dat alle hotels vol zijn.
Al die uren op het vliegveld doorbrengen vinden we ook geen goed idee dus we gaan zelf op zoek naar een hotel.
Via de peoplemover komen we bij het Marriott maar dat hotel is vol. Wel krijgen we aan de balie een lijst met hotels en telefoonnummers. We beginnen bovenaan maar het een  na het andere hotel is vol. Uiteindelijk is er nog een kamer in de Red Roof Inn. Deze nemen we direct en ze beloven een shuttlebus te sturen.
Bij terminal C worden we inderdaad door de shuttle opgehaald. Nog een ander stel stapt in en ook bij terminal B stappen nog wat mensen in.
Bij het hotel aangekomen vragen ze of we gereserveerd hebben en vragen ze naar de naam. Als ik zeg dat ik gebeld heb en geen naam heb doorgegeven krijgen we te horen dat er geen kamer meer vrij is. Als ik vertel dat men ons een kamer heeft toegezegd en dat men een shuttle zou sturen om ons op te halen krijgen we de laatste vrije kamer.
We zetten de spullen op de kamer en gaan op zoek naar iets eetbaars.
De restaurantjes naast het hotel zijn allemaal gesloten, alleen Subway is nog open. We bestellen een kleine pizza en nemen die mee naar de kamer.
De kamer is erg gehorig. Ook lijkt het of elk vliegtuig op het dak van het hotel landt.
Maar dat mag de pret niet drukken, we hebben in ieder geval een bed. Alles beter dan de nacht doorbrengen op het vliegveld.
Om 23.30 uur gaan we eindelijk slapen.

Dag 23, Maandag 23 juni 2014

Ook vandaag starten we de dag rustig. Na het gebruikelijke ochtendritueel rijden we naar mall in Henderson.
In de food court ontbijten we en daarna gaan we met het wensenlijstje van Max naar Abercrombie & Fitch. Ik kan goed slagen voor hem en hoop dat de maten dezelfde zijn als bij ons.
Als we alles hebben ingekocht rijden we naar de Walmart waar ik ook nog het een en ander koop voor thuis. Daarna nog even naar de Fashion Mall aan de Strip en als ze daar niet hebben wat we zoeken wil Fred ook nog even naar Fry’s.
Hij zet mij af bij Town Square en ik loop door de hitte van de ene zaak naar de andere maar kan niets van mijn gading vinden. Is ook niet zo erg, we hebben de Amerikaanse economie al een flinke boost gegeven.
Ik loop naar de ‘California Pizza Kitchen’ en bestel daar een kleine zomersalade en een glas witte wijn. Als ik het eten net heb komt Fred binnen. Hij bestelt een kleine ceasar salade, zijn favoriet.
Mijn salade smaakt voortreffelijk en als we de rekening krijgen vraag ik lachend naar het recept. Ik krijg een kaartje waar de ingrediënten op staan en besluit om het thuis eens te gaan uitproberen. Ik moet er alleen nog achter zien te komen wat er in een champagne vinaigrette zit, maar daar hebben we dan internet weer voor.
Na de lunch, poeh die wijn hakt er toch wel in als het buiten 43°C is, gaan we naar het hotel.
Ik pak de koffers zover mogelijk in en ruim wat o p.
Tegen 19.00 uur lopen we de Strip op richting Outback. In de grote colafles gaan we met de lift omhoog naar het restaurant. We krijgen een tafel met uitzicht op de Strip. Fred bestelt een hamburger en ik de Victoria filet. Vooraf nemen we de aardappelsoep en we drinken weer een cola light. Zoals altijd smaakt het ook nu weer heel goed.
Als we gegeten hebben lopen we terug naar het hotel en pakken de auto. We rijden naar Fremontstreet waar het gezellig druk is. Er valt genoeg te zien hier en vooral de vreemd uitgedoste figuren hebben veel bekijks. Op een podium speelt een band country muziek en de sfeer is top. We genieten van een paar songs en lopen dan verder.
tegen 23.00 uur houden we het voor gezien en gaan terug naar het hotel.
Om 23.30 uur liggen we in bed en kijken nog even TV. De wekker is gezet, om 5.00 uur loopt ie af voor een lange reisdag.

Dag 22, Zondag 22 juni 2014

We worden pas om 9.30 uur wakker. Door de drukte overdag  heb ik erg onrustig geslapen. We maken ons klaar om te gaan ontbijten. Bij Starbucks in het hotel nemen we een gezond, lekker en duur ontbijt.
Daarna gaan we terug naar de kamer waar ik aan het verslag van gisteren begin.
Een half uurtje later pakken we onze spullen en een paar flesjes water en lopen naar de auto.
We rijden naar Henderson en gaan daar naar de mall. We kijken rond en kopen bij A&F een shirt voor Max. Daarna rijden we weer naar het outlet in het noorden van Vegas. Ook hier krijgen we de tijd weer om.
Als we weer terug zijn bij de auto hebben we allebei honger.
We rijden naar de Fashion Mall aan de Strip en parkeren de auto in de garage. We lopen door de mall naar de uitgang aan de Strip en gaan op zoek naar Outback. We hebben zin in een steak.
We lopen door The Venetian, door de airco is dat aangenamer dan op straat te lopen. Het is vandaag 43°C en dat merk je.
Bij Outback krijgen we een tafeltje voor twee en we laten de warmte en de drukte buiten.
Op advies van Robert Jan bestellen we een Porterhouse steak. Je kunt kunt kiezen uit twee maten, wij gaan voor de kleinste.
Als voorgerecht kiest Fred de salade en ik de aardappelsoep.
De soep is overheerlijk en ik besluit om thuis eens naar het recept te gaan zoeken. Als de steak wordt gebracht vraag ik of dit wel de goede is, we hadden toch echt de kleinste besteld. De serveerster bevestigt dat dit de kleinste is en we beginnen vol goede moed.
IMG_3543

De steak is mals, sappig en super lekker. Een goede keuze dus.
Samen met een emmer cola light zorgt dit er voor dat er echt geen plek meer is voor een toetje.
Na betaald te hebben lopen we terug naar de mall. Ook nu weer door The Venetian waar op de eerste verdieping nog steeds de gondels varen.
We lopen bij de Venetian naar buiten, steken via de brug de straat over en lopen bij de Wynn naar binnen.
Ook hier vergapen we ons aan de winkels waar meer personeel te vinden is dan shoppend publiek. Bij deze prijzen is window shopping voor ons de enige optie hier.
We zien een bruidspaar dat poseert voor de fotograaf. Verderop staan de bridesmaids in mooie stijlvolle jurken. Het stijlvolle wordt meteen teniet gedaan door de flesjes bier in hun hand.
We lopen naar buiten en steken via de brug de straat over naar de mall.
We slenteren op ons gemak er doorheen en lopen weer naar de auto.
Terug in het hotel is het al 19.00 uur en natuurlijk weer een drama om een parkeerplaats te vinden.
Op de hotelkamer vinden we het tijd om even een filmpje te kijken en daarna te voet de Strip weer op te zoeken.
Het is nog steeds warm maar lang niet meer zo heet als vanmiddag. We lopen richting het Bellagio waar we twee keer naar de fonteinen kijken. DSCN0273We genieten van alles om ons heen.DSCN0262DSCN0275DSCN0283DSCN0282DSCN0281DSCN0265DSCN0268DSCN0279De grote hotels, de schreeuwende lichtreclames, het ziet allemaal zo indrukwekkend uit.
We maken veel foto’s en zijn benieuwd hoe ze straks op de computer uit zullen zien.
Pas tegen middernacht zijn we weer op onze hotelkamer.

Dag 21, Zaterdag 21 juni 2014

Vandaag staan we op tijd op. Voor 11.00 uur moeten we de camper inleveren en voor die tijd willen we onze huurauto ophalen.
We ontbijten voor de laatste keer in de camper en ruimen dan de laatste spullen op.
We maken alles nog even schoon en laten hem volgens ons schoner achter dan dat we hem kregen. Hij was dan wel nieuw maar overal lag stof, zaagsel, schroefjes en stukjes van vloerbedekking.
IMG_3498

IMG_3490

IMG_3495We vouwen dekens, lakens en handdoeken op en leggen deze stapel op bed.
De koffers zijn gepakt en we kunnen op weg. Via economycarrentals.com hebben we de auto geboekt en deze moeten we ophalen bij Fox Rent a Car. Hier zijn ze nog niet helemaal wakker want het wachten in de rij duurt een eeuwigheid.
Ondanks dat ik van te voren alle gegevens al had doorgegeven moeten ze nu nog handmatig in hun systeem worden ingevoerd.
We kunnen kiezen uit een paar SUV’s en nemen de rode Chevrolet Captiva.
Na 3 kwartier kunnen we eindelijk op weg. Ik rijd in de Chevy en Fred volgt mij in de camper.
Voordat we bij Apollo aankomen gooien we de tank nog een laatste keer vol.|
De afhandeling bij Apollo gaat snel. Een vriendelijke mevrouw loopt om de camper heen en controleert op schade. Deze is er niet en ook binnen wordt alles goedgekeurd.
We geven nog even onze opmerkingen door en ze noteert ze allemaal. Ik zou wel eens willen weten of ze er ook wat mee doen.
We betalen de extra gereden mijlen en binnen een half uur staan we weer buiten.
We stappen in de auto en rijden naar ons hotel voor de laatste drie nachten.
IMG_3509IMG_3515Bij Excalibur is het chaotisch. We worden door security aangehouden en moeten de voucher laten zien om te kunnen parkeren. De parkeerplaats is nagenoeg vol en we kiezen dan maar voor Valet Parking.
De door de ‘valet’ gewaarschuwde bellboy is nergens te zien en we slepen onze bagage gewoon zelf naar binnen. Tegen betaling van $ 20,- kunnen we al voor 15.00 uur op onze kamer. Hier maken we graag gebruik van.
We krijgen een kamer op de 26e verdieping en zijn blij als we onze bagage weer kwijt zijn.
We lopen de Strip op en lunchen bij een foodcourt. Daarna halen we de auto weer op en rijden naar het outlet center aan de zuidkant van de Strip. Hier slenteren we nog wat rond en kopen een paar kleinigheidjes. Daarna rijden we naar het outlet aan de noordkant van Vegas en shoppen gewoon verder.
De warmte is slopend en we besluiten te gaan eten en daarna terug naar het hotel te gaan voor een rustig TV avondje op de kamer.
Op de Tomtom zoeken we een Outback en stellen het adres in. Het is inmiddels 18.00 uur en het is erg druk op de weg. De wachttijden bij de verkeerslichten zijn belachelijk lang dus het duurt een eeuwigheid om een kilometer verder te komen. Tomtom is van slag en brengt ons overal waar we niet moeten zijn. Na ruim een uur rond te hebben gereden, is de telefoon (waar de navigatie op staat) leeg en omdat we geen kabeltje bij ons hebben geven we het op en rijden terug naar het hotel. Hier is parkeren een nog groter drama. Valet parking is vol en de rest ook. We rijden maar wat rond (net als tientallen andere automobilisten) en hebben geluk als er iemand weg rijdt.
Wat een drama! Gisteren verheugde ik me op dit hotel, vandaag is die vreugde al heel snel voorbij.
Het parkeren hier is dramatisch, er is geen wifi op de kamer en er is ook geen minibar.
We lopen naar de kamer en verbazen ons over de schaars geklede meiden die hier rondlopen. Dat kleine beetje kleding dat ze dragen ziet er niet gewoon uit.
Blijkt dat er hier EDC weekend is.
IMG_3552Ik dacht dat Nederland verloederd was, blijkt dat Amerika nog een graadje erger is.
We frissen ons een beetje op en gaan dan op zoek naar het steakhouse hier in het hotel.
Blijkt dit erg netjes en rustig te zijn. Wat een verademing! We genieten heerlijk van ons 3-gangen menu.
Na het eten lopen we terug naar de kamer, kijken TV en vallen doodmoe in slaap.

Dag 20, Vrijdag 20 juni 2014

Las Vegas
Sam’s Town RV Park
Max. Temperatuur 38°C
Gereden – (totaal 4897,23 km)
Benzine  $ –

Het is gedaan met de rust. Hoe stil het de andere nachten was, zo lawaaierig was het vannacht. Personenauto’s, vrachtwagens, helicopters en politiewagens, alles komt hier voorbij vannacht. Het is weer even wennen.

Vandaag starten we de dag weer rustig. We facetimen met Robin en bellen met Max. Ook chat ik even met Nicole en Remy.
We laten de camper vandaag staan en pakken om 11.30 uur de shuttle bus naar de Strip.
We worden afgezet bij Harrah’s en als we straks weer terug willen kunnen we op dezelfde plaats weer instappen.
Vergeleken met hier is het in Sam’s Town erg rustig.
We lopen door het casino naar de Strip en steken de straat over naar The Forum Shops in Ceasar’s Palace.
IMG_3453IMG_3464Fred heeft vandaag een fruitdag, hij is niet bij de “appels” weg te slaan. 😉
Ik vraag me af hoe sommige winkels hier kunnen bestaan. De prijzen zijn torenhoog en er is geen mens binnen.
Ook bij Abercrombie and Fitch is het rustig, volgens mij is dit merk ook op z’n retour.
Als we hier uitgekeken zijn gaan we weer naar buiten en lopen naar de Venetian. Wat een temperaturen hier, pfff het lijkt wel of iemand een warme föhn op ons richt.
Bij de Venetian zoeken we de foodcourt op en bestellen een cheese steak.
Het smaakt prima maar het is veel te veel. De prijzen voor het eten zijn niet mis en dat kan ik me niet herinneren van de vorige keren. Toen vielen de prijzen, volgens mij, heel erg mee.
Als we gegeten hebben lopen we naar de volgende shopping mall.IMG_3471
Ook hier is het aangenaam koel en we neuzen weer rond in de verschillende winkels.
En ook nu gaat Fred weer richting de “appeltjes”.
Als we langs Godiva lopen kan ik het niet laten een foto te maken voor Robert Jan. 😉
IMG_3481Bij Dairy Queen nemen we allebei een smoothie. Deze is voor ons een beetje te koud met deze warme temperaturen want allebei krijgen we brainfreeze en een “bevroren” slokdarm.
We worden gedwongen te genieten van heel kleine slokjes.
Daarna lopen we weer langs de Strip, we willen naar het Bellagio maar zien er toch maar vanaf. Het is te warm om zover te lopen en omdat we vanaf morgen in een hotel aan de Strip verblijven stellen we het een dagje uit. Via Treasure Island (wat een vergane glorie, zeg) en Mirage komen we weer bij Ceasar’s Palace waar we naar binnen gaan en rustig op een bankje wachten tot het tijd is om bij Harrah’s naar de shuttle bus te gaan.IMG_3483Deze bus vertrekt om 17.00 uur en brengt ons weer naar ons campertje bij Sam’s Town.
We kleden ons om en gaan even lekker afkoelen in het zwembad. Wij zijn niet de enigen met dat idee, maar het is niet te druk.
Na het zwemmen en douchen haalt Fred de koffers tevoorschijn en beginnen we met pakken. Dit gaat redelijk vlug dus morgen hoeven we alleen de laatste dingen nog in te pakken en even de badkamer en de vloer te poetsen. De rest is schoon.
Eten doen we weer bij Billy Bob’s.
IMG_3486Ik zal ons huisje op wielen missen, maar niet hier in Vegas. Wij vinden Vegas geen stad om in een camper te verblijven en verheugen ons op de hotelkamer in Excalibur.

Dag 19, donderdag 19 juni 2014

Boulder NV – Las Vegas
Sam’s Town RV Park
Max. Temperatuur 37°C
Gereden 50 = 80,47 km (totaal 4897,23 km)
Benzine  $ –

Vandaag hebben we geen specifieke plannen. We starten de dag dus lekker rustig want we hoeven pas om 12.00 uur de campground te verlaten.
We bellen nog even met de ouders van Fred en daarna ontbijten we op ons gemak.
Tegen 11.40 maken we aanstalten te vertrekken. Ik maak nog snel een paar foto’s van de camper met uitzicht.
IMG_3442Fred koppelt alles af en en als we uitchecken kom ik erachter dat het pas 10.40 uur is. Hadden we dat geweten.
We rijden via Boulder en Handerson naar Las Vegas. Al snel zien we in de verte de hotels aan de Strip en even bekruipt me een weemoedig gevoel. Dit is het einddoel van onze reis. 😦
Ik zet me er snel overheen want we hebben nog een paar dagen om te genieten.
We besluiten eerst te stoppen bij het outlet center aan de zuidkant van de Strip. Na de nodige winkels te hebben bezocht rijden we naar de noordkant. Ook hier bezoeken we de nodige winkels.
Tegen 16.00 uur hebben we genoeg geshopt en gaan op zoek naar Sam’s Town RV Park.
IMG_3452We checken in, koppelen alles aan en gaan naar het zwembad.
Jeetje wat is het hier heet, niet normaal. Gelukkig is het water lekker koel.
We blijven zeker een half uur in het water.
Terug in de camper kleden we ons aan en lopen naar Sam’s hotel en casino. Hier eten we een overheerlijke steak bij Billy Bob’s Steak House.
Daarna wandelen we wat door het hotel en casino.
IMG_3450Net als de vorige keren verbazen we ons nu ook weer over de verschillende typen mensen hier. Vooral de bejaarden met rollator of rolstoel blijf ik een vreemd gezicht vinden bij de automaten.
Ook valt het op dat hier binnen gewoon gerookt mag worden.
We houden het snel voor gezien en willen nog even een paar boodschappen doen. Hiervoor hoeven we alleen de weg over te steken dus we besluiten, heel on-Amerikaans, te voet te gaan. Het is nog even een gedoe om de 2x 5 baansweg over te steken maar uiteindelijk zijn we toch aan de overkant. We doen de boodschappen en gaan dan terug naar de camper waar we heerlijk rustig TV kijken.
Jee wat word je moe van zo’n luie dag.

Dag 18, woensdag 18 juni 2014

St. George UT – Boulder NV
Lake Mead RV Village
Max. Temperatuur 36°C
Gereden 301 = 484,41 km (totaal 4821,59 km)
Benzine  $ 173,-

Om 4.00 uur word ik wakker van de gevolgen van de bleekselderij ;-). Ik ga er nog maar eens uit en als ik weer in bed lig kijk ik even op Facebook.
De reacties op mijn verslag en foto’s zijn weer heel leuk om te lezen. Ik sms nog even met Max en ga daarna weer slapen.
Om 7.00 uur word ik wakker van mijn telefoon. Nog half van de wereld neem ik op: Robin.
We kletsen even wat (beter gezegd: zij kletst en ik probeer te luisteren) en als ze heeft opgehangen draai ik me weer om.
Uiteindelijk word ik pas om 9.00  uur wakker.
We doen lekker op ons gemakje en nog voor het ontbijt bel ik even met Annette en met mijn moeder. Ik weet dat ze beiden geen leuk bericht hebben maar ik wil toch graag op de hoogte gebracht worden.
Annette weet dat we in Amerika zijn en niet aanwezig kunnen zijn bij de uitvaart van haar schoonvader. Na onze vakantie gaan we snel bij hun aan en kletsen dan bij. In gedachten zijn we nu bij hun en dat weten ze ook.
Mijn moeder heeft beter nieuws. Mijn oom is, na de zoveelste onverwachte spoedoperatie, de nacht goed doorgekomen. Zo goed dat ze besluiten om aanstaande vrijdag toch op vakantie te gaan. Ik heb deze vakantie al heel vaak aan hem, mijn tante en mijn nichtjes moeten denken en ik hoop van ganser harte dat alles weer goed komt.
Na het ontbijt blijken we toch kabel TV te hebben. We stellen de zenders in en zoeken de wedstrijd Australië – Nederland op.
IMG_3410 We kijken de eerste helft en dan wordt het tijd om weer de weer “on the road” te gaan.
Als we de I15 richting Las Vegas oprijden bedenkt Fred zich dat hij nog moet tanken. We gaan er meteen weer vanaf maar komen nog geen tankstation tegen. We rijden wat rond en ik vind het leuk om door zo’n Amerikaanse woonwijk te rijden.
Ik vergaap me aan de huizen en keurige tuinen. Zo anders dan dat we de laatste dagen hebben gezien.
Na een paar mijl rijden vinden we een tankstation en vullen de tank weer voor een aanzienlijk bedrag. Jammer dat die krengen niet op water rijden.
Als we getankt hebben blijkt dat allebei de creditcards niet werken. Geen idee waar het aan kan liggen. Gelukkig is er een ATM en pin ik wat cash. Ik betaal en tel af in het Nederlands. De dames achter de counter vinden het geweldig. “Waarschijnlijk de eerste en laatste keer dat ik Nederlands hoor”, is hun commentaar.
Na uiteindelijk schuldenvrij te zijn rijden we eindelijk over de I15 richting Valley of Fire.
We rijden Utah uit, Arizona in, een paar mijl verderop Arizona uit en Nevada in.
Het scheelt meteen een uur. We bevinden ons nu weer in een andere tijdzone en het verschil met Nederland is nu 9 uur. De route is indrukwekkend en tegelijkertijd saai. We zijn verwend.
Bij de ingang van het park moeten we het entreegeld in een envelopje doen en in een brievenbusje stoppen. Wat een vertrouwen!
We doen netjes wat van ons wordt verlangd en rijden dan het park in. Na een grijs en grauw woestijnlandschap bevinden we ons hier tussen grillige rode rotsen. Heel mooi en indrukwekkend.
We rijden eerst naar het visitor center voor meer informatie. Ook hier weer veel foto’s en overblijfselen van heel lang geleden. Voor het eerst zie ik hier levende dieren achter glas.
De zin om te wandelen vergaat me meteen: we zien hier een slang, een hagedis (minst erg van allemaal), een schorpioen en een tarantula. Nee, voor mij geen wandelingen meer.
Ook Fred voelt er niets meer voor maar dat ligt meer aan het feit dat we heel erg verzadigd zijn.
DSCN0235IMG_3417IMG_3419Hij stapt op de verschillende view points nog uit, daar waar ik meestal blijf zitten. Dit park is mooi, erg mooi maar ik heb moeite deze schoonheid te waarderen.
Als dit een van de eerste parken zou zijn die we tijdens deze reis zouden zien zouden we laaiend enthousiast zijn. Nu ben ik blij dat ik deze mooie plek heb mogen zien, maar meer ook niet.
DSCN0243IMG_3414Na de verschillende routes te hebben gereden, de verschillende uitzichtpunten te hebben gezien rijden we het park weer uit. De kans op een mooie campground hier in de buurt is klein. We rijden richting Calville want daar schijnt aan Lake Mead een campground te zijn. Deze is er inderdaad, erg goedkoop ook, maar ook erg primitief. We zijn er ondertussen achter (Ja nu pas! Iedereen die ons kent is dat al veeeeeel langer) dat we toch wel heel graag stroom, water en vooral internet hebben.
We keren om en rijden verder richting Boulder. Hier komen we bij een campground met een erg mooie ligging aan Lake Mead. We vragen voor een plek met “lake view’ en zijn verrukt over het geweldige uitzicht.
Deze plek is met $ 50,- de duurste van deze vakantie maar wat een geweldige plaats. Nog even rust voor de drukte en gekte van Las Vegas.
Een restaurant is niet in de buurt en onze voorraad is, na het bier en de wijn, ook op. In de campingwinkel verkoopt men het hoognodige en tegen woekerprijzen. We kopen 2 pizza’s en 2 bakjes lasagne. De pizza’s hebben een doorsnede van 12, nou vooruit 13 centimeter, en kosten $ 5,- per stuk. De lasagne (hoeveelheid: holle kies) kost ook $ 5,-.
Omdat we geen zin hebben om nog 10 mijl naar Boulder te rijden kopen we dit Italiaanse “diner”.
Dan doet zich een nieuw probleem voor: hoe krijgen we de oven aan????
De lasagne kan in de magnetron, de pizza’s niet.
Internet biedt uitkomst. We vinden een demonstratiefilmpje en uiteindelijk is het een fluitje van een cent. Oh nee, we zijn in Amerika dus het is “a piece of cake”. 😉
De oven is aan en ik schuif de pizza’s er in. Binnen no time staat de hele camper vol rook. Ik ben verbaasd dat het rookalarm niet af gaat en zet de afzuigkap aan en de deur open.
Tja, alles is nieuw en moet op gang worden gebracht. De rook trekt snel weg en na 20 minuten zien de pizza’s er prima uit. (Over de smaak zullen we het maar niet hebben).
De lasagne was al eerder klaar en smaakt prima. De pizza’s daarentegen, vallen tegen.
Jammer, maar helaas.
We wassen de boel af en gaan daarna buiten zitten met een geweldig uitzicht op Lake Mead.
IMG_3438Ik maak het verslag en chat ondertussen met Remy en Caroline die allebei erg vroeg wakker zijn.
In 2004 waren we met de kinderen aan de South Rim van de Grand Canyon. Op een avond, Fred en Max lagen al in bed, zat ik met Robin op de schommelbank op de porch van het El Tovar hotel aan de rand van de Grand Canyon (20 meter lopen en je zou zo naar beneden storten). Ik was verbaasd over de sterrenhemel. Jeetje, zoveel sterren had ik nog nooit bij elkaar gezien. Deze aanblik is me altijd bij gebleven en ik heb er heel vaak aan terug gedacht.
Vanzelfsprekend zou deze geweldige sterrenhemel een van de hoogtepunten zijn van deze vakantie (een kinderhand is snel gevuld, haha). Iemand die dat niet heeft gezien kan zich er niets bij voorstellen. Wat viel dat tegen, de sterren die ik zag waren dezelfde als in Nederland, niet meer en niet minder. Op de plekken waar er niet veel lichtvervuiling zou zijn was het bewolkt en daar waar de lucht wolkeloos was, zag ik niet meer sterren dan in onze achtertuin. Totdat………… we in Boulder kwamen. Zo dicht bij Las Vegas had ik het niet verwacht, maar wat een sterrenhemel. Schitterend, prachtig, dit is genieten!
Ik blijf nog een tijdje buiten zitten om te genieten, daarna voeg ik de foto’s toe aan het verslag en is het ook voor mij tijd om te gaan slapen. Welterusten Amerika, goedemorgen Nederland!

 

Dag 17, Dinsdag 17 juni 2014

Afbeelding

Kanab UT – St. George UT
Temple View RV Resort
Max. Temperatuur 35°C
Gereden 108 mijl = 173,81 km (totaal 4520,65 km)
Benzine  $ –

Voordat we vertrekken sms-en we even met Max (hij zit op dat moment in Rosmalen naar de wedstrijd van Kimmer tegen Nicolas Mahut te kijken). Max in RosmalenLater stuurt hij ons een bericht dat Kimmer in 3 sets heeft verloren van de toernooiwinnaar van vorig jaar. Jammer, maar knap gespeeld van Kimmer, zijn tijd komt nog wel.
Ook bel ik nog even met Jacqueline en Ruud en laat me bijpraten over bepaalde zaken betreffende LTCB en het Brunssum Open.

We vertrekken op tijd,verlaten Kanab en rijden naar Zion. 10 Jaar geleden zijn we hier voor het laatst geweest en ik verheug me ontzettend op dit schitterende park.
Toen waren Robin en Max er ook bij, nu zijn we met z’n tweetjes.IMG_3550

We rijden het park binnen en laten weer onze America the Beautiful Pass zien. We moeten $ 15,- betalen omdat we door een smalle tunnel moeten met onze grote camper. Omdat we in verband met de hoogte en de breedte van de camper in het midden van de weg moeten rijden wordt het verkeer van de andere kant stil gelegd. Hiervoor betaal je dus $ 15,-.
IMG_3541We zijn niet de enigen die vandaag Zion bezoeken, het is er loei druk. Iets dat ik niet had verwacht. Na de eerste tunnel willen we de camper op de eerste parkeerplaats parkeren en een korte wandeling (Canyon Overlook Trail) maken. De parkeerplaats is helemaal vol dus de wandeling gaat niet door en we rijden verder.
Na de tweede tunnel komen we in een heel ander gedeelte van Zion terecht met heel veel dennenbomen en mooie rotspartijen. We rijden naar de andere kant van het park en zijn van plan om de camper bij het Visitor Center te parkeren. Het is nog geen middag en alles is vol. Er staat een bord dat parkeerplaatsen en campgrounds vol zijn en dat je buiten het park moet parkeren. Toch rijden we de parkeerplaats op en we hebben geluk. Er rijdt net een camper weg en we kunnen meteen parkeren.
Voordat we op weg gaan lunchen we met de ‘left overs’ van gisteren. We trekken onze wandelschoenen aan, vullen de rugzak met flesjes water, camera’s en telefoons.
Niet dat we hier telefonisch bereik hebben, maar de iPhone maakt prachtige (panorama)foto’s. We lopen naar het visitor center voor een stempel en nemen daarna de shuttlebus voor de scenic drive. Je mag deze route niet meer met eigen auto rijden (uitgezonderd de gasten van de Zion Lodge) maar je kunt nu gebruik maken van de gratis shuttlebussen. Bij de vijfde stop (The Grotto) stappen we uit. Ik zou graag naar Angels Landing willen hiken, maar dat durf ik niet aan. De wandeling is zwaar en voert over smalle paden langs diepe afgronden.
Niets voor mij, dus we kiezen voor de Kayenta Trail. De trail gaat over een onverhard pad (dus het is weer klimmen en klauteren) naar de Emerald Pools.  IMG_3367Het is erg warm vandaag ( >30°C) en ik heb eerst een paar pufjes nodig. IMG_3525Ik pak een  flesje water uit de rugzak, mijn Ixus en mijn iPhone en zeg tegen Fred dat hij zijn eigen tempo moet lopen. Fred heeft een hoger tempo dan ik (als we samen winkelen zeg ik hem altijd langzamer te lopen omdat bij zijn tempo iedereen wel moet denken dat hij iets gestolen heeft 😉 ) en ik wil rustig genieten van de omgeving en veel foto’s maken.
Hij loopt dus voor en ik volg in mijn eigen tempo.
De omgeving is prachtig en ik stop regelmatig om foto’s te maken (lees: op adem te komen 😉 ) IMG_3526Op een gegeven moment kom ik op een splitsing en weet niet welke route Fred heeft gekozen. Ik verwacht dat hij de zwaardere route heeft genomen en kies die ook. Ik zie de Lower Emerald Pool en loop dan naar de Middle Emerald Pool. Op het wandelpad is het druk, maar het is niet storend. Als ik bij de Middle Emerald Pool kom is het daar wel druk, iedereen wil rusten in de schaduw, met de voeten in het water.
IMG_3543DSCN0219Fred is hier niet en ik loop door richting de Upper Emerald Pool. Het pad gaat steil omhoog en ik moet regelmatig stoppen. Dan bedenk ik me dat Fred misschien wel de andere afslag heeft gekozen en dat hij misschien al beneden in het dal op mij staat te wachten. Stiekem heb ik lol en denk dat ik hem kan aftroeven met het feit dat ik een zwaardere route heb gekozen. Ik loop verder, nu wil ik ook het einddoel zien. De mensen die al boven zijn geweest zijn niet zo heel enthousiast en zeggen dat het uitzicht onderweg mooier is. Toch loop ik door, nu ik zover ben gekomen wil ik ook het eindpunt halen. Een vrouw, op de terugweg, zegt dat het nog 10 minuten duurt. Als ik zeg dat ik dan wel 10 minuten hier wacht kijkt ze me niet begrijpend aan, terwijl haar man begint te lachen en haar uitleg geeft.
Ik klim verder en als ik bij het einddoel kom zie ik Fred. Hij wil net aan de terugweg beginnen en had niet verwacht dat ik deze klim zou aankunnen. Trots op mijzelf loop ik samen met Fred naar beneden. Bij de splitsing kiezen we voor de andere route. Ook nu is het niet alleen bergaf maar moeten we ook weer klimmen en klauteren. Het pad is vol stenen, zand en kleine rotsblokken. Onze knieën worden op de proef gesteld.
We komen beneden aan bij de Zion Lodge. Hier is het afgeladen vol.
Gelukkig hoeven we hier niet te blijven. Fred wil graag terug naar de camper, ik wil nog verder. We besluiten de shuttle te nemen naar de achtste busstop, de Temple of Sinawava. Hier kunnen we even genieten met de voetjes in het water (en mijmeren over de tijd die we hier met de kinderen doorbrachten).We stappen in de eerste bus en………………… die rijdt terug naar het visitor center.
Jammer, maar we gaan nu niet meer terug. Bij Canyon Junction stappen we uit en lopen de Pa’rus Trail terug naar het visitor center. Een wandeling van 2,8 kilometer. Het is warm, erg warm maar de wind zorgt ervoor dat het te doen is.IMG_3332

IMG_3362IMG_3380IMG_3547IMG_3395IMG_3394IMG_3402Vlak voor de parkeerplaats waar de camper staat wil ik de Virgin River oversteken. Fred gaat voorop en …………… verliest zijn evenwicht en stapt in het water. Gelukkig kan hij zich opvangen en blijft alle apparatuur droog.
IMG_3405Ik probeer niet eens over de stenen te lopen en waad meteen door het water. Mijn nieuwe wandelschoenen zouden waterdicht zijn maar toch sopt het water in mijn schoenen. Ik zou het gezicht van de verkoper wel eens willen zien als ik een klacht zou indienen, haha.
Bij de camper aangekomen spoelen we eerst de schoenen af en rijden dan het park uit.
We rijden naar St. George en gaan op zoek naar avondeten. Als ik op de John John ……. uuuuh Tom Tom kijk zie ik dat er in St. George een In-N-Out Burger is. De keuze is snel gemaakt en de burger smaakt voortreffelijk.
IMG_3407We gaan nog even naar Best Buy (Fred) en naar Bed, Bath and Beyond (Carola).
Daarna nog even naar Walmart, we waren er tenslotte al twee dagen niet geweest, en dan op zoek naar een campground.
We komen terecht bij Temple View RV Resort. Het is er warm en ik verheug me op een frisse duik in het zwembad.
In de camper zetten we meteen de airco aan, kleden ons om, pakken een handdoek en lopen naar het zwembad.
Daar aangekomen zien we dat het bad maar half vol is. Uitgerekend vandaag verversen ze het water, dan maar een frisse koele douche.
Terug in de camper is het lekker koel. Buiten zitten is niet mogelijk, het waait ongelooflijk hard, dus we gaan binnen zitten en zetten de TV aan.
Ik begin aan het verslag en dat kost me elke dag iets meer moeite. Er gaat veel tijd in zitten maar ik weet dat ik er achteraf heel blij mee ben.

Dag 16, maandag 16 juni 2014

Page AZ – Kanab UT
Craze Horse RV Campark
Max. Temperatuur 24°C
Gereden 288 mijl = 463,49 km (totaal 4412,49 km)
Benzine  $ 176,43 (3.769)

Na eerst nog met Robin te hebben gebeld vertrekken we om 8.30 uur uit Page.
Vanuit Page wordt er een nieuwe weg aangelegd die de route naar de North Rim van de Grand Canyon een stuk korter moet maken. Jammer genoeg is deze nog niet klaar en moeten we er via een omweg naar toe. Het eerste stuk is erg saai, het tweede stuk prachtig.
Op een gegeven moment rijden we over de Navajo Bridge. Ik had dit helemaal niet verwacht dus een grote verrassing. Wat een mooi uitzicht op de Colorado rivier.
We parkeren de camper en lopen de brug over. Ook hier maken we weer veel foto’s.

IMG_3237Na een bezoek te hebben gebracht aan het visitor center, waar we ook weer een stempel halen, rijden we weer verder.

IMG_3315 Het is 12.15 uur als we bij de ingang van de Grand Canyon komen. We laten onze pas zien en mogen meteen doorrijden.
Een paar honderd meter verderop staat een grote kudde bizons te grazen. We stoppen en maken foto’s. Zelfs de rangers staan te fotograferen.

IMG_3249We rijden nog een half uurtje en parkeren dan op een parkeerplaats waar we helemaal alleen zijn. Ik maak lunch en de ‘pulled beef’ met sla smaakt voortreffelijk.
Na de lunch tanken we weer even bij met de ogen dicht. 😉
Nog een paar mijl te rijden en we zijn aan de rand van de Canyon. We parkeren de camper en trekken ons wandelschoenen aan.

IMG_3320Het uitzicht op de canyon is weer WOW!!!! Onze fotocamera’s maken weer overuren. We wandelen langs de rand van de canyon en vinden het allemaal even prachtig.

IMG_3254IMG_3264Aan het einde van de Bright Angel Point Trail hebben we een fantastisch uitzicht. Hier ontmoeten we vier dames die al op leeftijd zijn. Ze beginnen een praatje en natuurlijk wordt er gevraagd waar we vandaan komen en wat we al van Amerika hebben gezien.
Vaak blijkt dat wij meer hebben gezien dan de Amerikanen zelf.
IMG_3279We lopen nog een stukje van de Transept Trail en gaan dan terug. Bij de Grand Canyon Lodge gaan we even op het terras zitten en genieten van het uitzicht.

IMG_3299 Er staat een flinke wind en ik vergeet te vragen of dat altijd zo is. Bij het visitor center haal ik een stempel en koop een magneetje.
We zijn hier inmiddels een paar uurtjes en lopen weer naar de auto om nu naar Point Imperial te rijden. Ook hier weer heel mooie vergezichten.
De North Rim van de Grand Canyon is lang niet zo druk bezocht als de South Rim maar is minstens net zo mooi. Er zijn minder wandelroutes en uitkijkpunten maar je krijgt een goede indruk van de wijdsheid van deze Canyon.
We besluiten Cape Royal over te slaan want we moeten ook nog op zoek naar een campground. Bij de Grand Canyon zijn ze vol en we besluiten naar Kanab te rijden.
Hier gaan we heel wat jaartjes terug in de tijd. We stoppen bij een Mexicaans/Amerikaans restaurantje en bestellen taco en enchilada.  Het eten is er goedkoop maar de porties klein. De bediening is niet je van het en ik krijg de indruk dat we een andere behandeling krijgen dan de locals.
De serveerster die de rekening brengt heeft de fooi van 20% al bijgeschreven. De eigenaresse is verbaasd en vraagt hoe die fooi op de rekening komt. Hebben wij dat aangegeven? Ze haalt de fooi van de rekening en laat het bedraag aan ons over. Meer dan 15% kan er in mijn ogen niet vanaf. We rijden naar de campground en krijgen een plaats met uitzicht op het kerkhof. Volgens de eigenaresse zullen we geen geluidsoverlast van de buren hebben. Als ik zeg: ‘Nee, geen geluidsoverlast, maar wat als ze beginnen te kruipen? Dan hebben wij ze in de camper zitten’, moet ze lachen en mogen we zelf een plekje uitzoeken.
De man die ons naar onze campsite moet brengen stapt in een grote pick up truck en wijst ons de weg. Het blijkt nog geen 50 meter van de ingang te zijn. Met het starten van de auto is de winst van de campsite alweer verdwenen. 😉
We douchen in de camper want ook de douches zijn vooroorlogs en na het verslag gemaakt te hebben willen we lekker op tijd naar bed.
Dit lukt niet helemaal, want het uploaden van de foto’s duurt weer een eeuwigheid.