Dag 18, woensdag 18 juni 2014

St. George UT – Boulder NV
Lake Mead RV Village
Max. Temperatuur 36°C
Gereden 301 = 484,41 km (totaal 4821,59 km)
Benzine  $ 173,-

Om 4.00 uur word ik wakker van de gevolgen van de bleekselderij ;-). Ik ga er nog maar eens uit en als ik weer in bed lig kijk ik even op Facebook.
De reacties op mijn verslag en foto’s zijn weer heel leuk om te lezen. Ik sms nog even met Max en ga daarna weer slapen.
Om 7.00 uur word ik wakker van mijn telefoon. Nog half van de wereld neem ik op: Robin.
We kletsen even wat (beter gezegd: zij kletst en ik probeer te luisteren) en als ze heeft opgehangen draai ik me weer om.
Uiteindelijk word ik pas om 9.00  uur wakker.
We doen lekker op ons gemakje en nog voor het ontbijt bel ik even met Annette en met mijn moeder. Ik weet dat ze beiden geen leuk bericht hebben maar ik wil toch graag op de hoogte gebracht worden.
Annette weet dat we in Amerika zijn en niet aanwezig kunnen zijn bij de uitvaart van haar schoonvader. Na onze vakantie gaan we snel bij hun aan en kletsen dan bij. In gedachten zijn we nu bij hun en dat weten ze ook.
Mijn moeder heeft beter nieuws. Mijn oom is, na de zoveelste onverwachte spoedoperatie, de nacht goed doorgekomen. Zo goed dat ze besluiten om aanstaande vrijdag toch op vakantie te gaan. Ik heb deze vakantie al heel vaak aan hem, mijn tante en mijn nichtjes moeten denken en ik hoop van ganser harte dat alles weer goed komt.
Na het ontbijt blijken we toch kabel TV te hebben. We stellen de zenders in en zoeken de wedstrijd Australië – Nederland op.
IMG_3410 We kijken de eerste helft en dan wordt het tijd om weer de weer “on the road” te gaan.
Als we de I15 richting Las Vegas oprijden bedenkt Fred zich dat hij nog moet tanken. We gaan er meteen weer vanaf maar komen nog geen tankstation tegen. We rijden wat rond en ik vind het leuk om door zo’n Amerikaanse woonwijk te rijden.
Ik vergaap me aan de huizen en keurige tuinen. Zo anders dan dat we de laatste dagen hebben gezien.
Na een paar mijl rijden vinden we een tankstation en vullen de tank weer voor een aanzienlijk bedrag. Jammer dat die krengen niet op water rijden.
Als we getankt hebben blijkt dat allebei de creditcards niet werken. Geen idee waar het aan kan liggen. Gelukkig is er een ATM en pin ik wat cash. Ik betaal en tel af in het Nederlands. De dames achter de counter vinden het geweldig. “Waarschijnlijk de eerste en laatste keer dat ik Nederlands hoor”, is hun commentaar.
Na uiteindelijk schuldenvrij te zijn rijden we eindelijk over de I15 richting Valley of Fire.
We rijden Utah uit, Arizona in, een paar mijl verderop Arizona uit en Nevada in.
Het scheelt meteen een uur. We bevinden ons nu weer in een andere tijdzone en het verschil met Nederland is nu 9 uur. De route is indrukwekkend en tegelijkertijd saai. We zijn verwend.
Bij de ingang van het park moeten we het entreegeld in een envelopje doen en in een brievenbusje stoppen. Wat een vertrouwen!
We doen netjes wat van ons wordt verlangd en rijden dan het park in. Na een grijs en grauw woestijnlandschap bevinden we ons hier tussen grillige rode rotsen. Heel mooi en indrukwekkend.
We rijden eerst naar het visitor center voor meer informatie. Ook hier weer veel foto’s en overblijfselen van heel lang geleden. Voor het eerst zie ik hier levende dieren achter glas.
De zin om te wandelen vergaat me meteen: we zien hier een slang, een hagedis (minst erg van allemaal), een schorpioen en een tarantula. Nee, voor mij geen wandelingen meer.
Ook Fred voelt er niets meer voor maar dat ligt meer aan het feit dat we heel erg verzadigd zijn.
DSCN0235IMG_3417IMG_3419Hij stapt op de verschillende view points nog uit, daar waar ik meestal blijf zitten. Dit park is mooi, erg mooi maar ik heb moeite deze schoonheid te waarderen.
Als dit een van de eerste parken zou zijn die we tijdens deze reis zouden zien zouden we laaiend enthousiast zijn. Nu ben ik blij dat ik deze mooie plek heb mogen zien, maar meer ook niet.
DSCN0243IMG_3414Na de verschillende routes te hebben gereden, de verschillende uitzichtpunten te hebben gezien rijden we het park weer uit. De kans op een mooie campground hier in de buurt is klein. We rijden richting Calville want daar schijnt aan Lake Mead een campground te zijn. Deze is er inderdaad, erg goedkoop ook, maar ook erg primitief. We zijn er ondertussen achter (Ja nu pas! Iedereen die ons kent is dat al veeeeeel langer) dat we toch wel heel graag stroom, water en vooral internet hebben.
We keren om en rijden verder richting Boulder. Hier komen we bij een campground met een erg mooie ligging aan Lake Mead. We vragen voor een plek met “lake view’ en zijn verrukt over het geweldige uitzicht.
Deze plek is met $ 50,- de duurste van deze vakantie maar wat een geweldige plaats. Nog even rust voor de drukte en gekte van Las Vegas.
Een restaurant is niet in de buurt en onze voorraad is, na het bier en de wijn, ook op. In de campingwinkel verkoopt men het hoognodige en tegen woekerprijzen. We kopen 2 pizza’s en 2 bakjes lasagne. De pizza’s hebben een doorsnede van 12, nou vooruit 13 centimeter, en kosten $ 5,- per stuk. De lasagne (hoeveelheid: holle kies) kost ook $ 5,-.
Omdat we geen zin hebben om nog 10 mijl naar Boulder te rijden kopen we dit Italiaanse “diner”.
Dan doet zich een nieuw probleem voor: hoe krijgen we de oven aan????
De lasagne kan in de magnetron, de pizza’s niet.
Internet biedt uitkomst. We vinden een demonstratiefilmpje en uiteindelijk is het een fluitje van een cent. Oh nee, we zijn in Amerika dus het is “a piece of cake”. 😉
De oven is aan en ik schuif de pizza’s er in. Binnen no time staat de hele camper vol rook. Ik ben verbaasd dat het rookalarm niet af gaat en zet de afzuigkap aan en de deur open.
Tja, alles is nieuw en moet op gang worden gebracht. De rook trekt snel weg en na 20 minuten zien de pizza’s er prima uit. (Over de smaak zullen we het maar niet hebben).
De lasagne was al eerder klaar en smaakt prima. De pizza’s daarentegen, vallen tegen.
Jammer, maar helaas.
We wassen de boel af en gaan daarna buiten zitten met een geweldig uitzicht op Lake Mead.
IMG_3438Ik maak het verslag en chat ondertussen met Remy en Caroline die allebei erg vroeg wakker zijn.
In 2004 waren we met de kinderen aan de South Rim van de Grand Canyon. Op een avond, Fred en Max lagen al in bed, zat ik met Robin op de schommelbank op de porch van het El Tovar hotel aan de rand van de Grand Canyon (20 meter lopen en je zou zo naar beneden storten). Ik was verbaasd over de sterrenhemel. Jeetje, zoveel sterren had ik nog nooit bij elkaar gezien. Deze aanblik is me altijd bij gebleven en ik heb er heel vaak aan terug gedacht.
Vanzelfsprekend zou deze geweldige sterrenhemel een van de hoogtepunten zijn van deze vakantie (een kinderhand is snel gevuld, haha). Iemand die dat niet heeft gezien kan zich er niets bij voorstellen. Wat viel dat tegen, de sterren die ik zag waren dezelfde als in Nederland, niet meer en niet minder. Op de plekken waar er niet veel lichtvervuiling zou zijn was het bewolkt en daar waar de lucht wolkeloos was, zag ik niet meer sterren dan in onze achtertuin. Totdat………… we in Boulder kwamen. Zo dicht bij Las Vegas had ik het niet verwacht, maar wat een sterrenhemel. Schitterend, prachtig, dit is genieten!
Ik blijf nog een tijdje buiten zitten om te genieten, daarna voeg ik de foto’s toe aan het verslag en is het ook voor mij tijd om te gaan slapen. Welterusten Amerika, goedemorgen Nederland!

 

4 gedachten over “Dag 18, woensdag 18 juni 2014

  1. Geweldig he, die sterren. Ha, ik ken het verzadigingsgevoel hoor. En nog veel meer het stroom, water en WIFI-hoort-erbij 😄

  2. Weet nog precies hoe we op dat bankje zaten ook al is dat 10 jaar geleden haha ben jaloers! Je vraagt ook nog steeds als we in de tuin zitten ’s avonds ‘wist je nog die sterren in de Grand Canyon toen we op die schommelstoel zaten?’

  3. Wat knap dat je toch iedere keer de moeite neemt om een verslag te maken. Ik heb daar ook weleens moeite mee maar achteraf ben ik dan toch blij dat ik het toch gedaan heb!
    Fijn om te lezen dat jullie het zo naar de zin hebben.
    Gr, Elly

  4. ik mis de ‘vind ik leuk’ bij robin.
    ik lees nu pas je verslag dus pink een traantje weg 🙂
    survivalen is leuk leuk … zolang je je fohn maar kunt gebruiken !!!!!!
    geniet er van .. dikke knuff

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s