Dag 24, Dinsdag 24 juni 2014

Ik heb de wekker op 5.00 uur gezet maar ben al om 4.30 uur wakker. We blijven nog een kwartiertje liggen en staan dan op.
De meeste spullen hadden we gisteren al ingepakt dus we zijn zo klaar. De koffers zijn te zwaar maar we gokken erop dat ze niet zo streng zijn. We checken uit en Fred haalt de auto. Ongelooflijk, wat een bedrijvigheid hier om 6.00 uur ’s ochtends. Niet te geloven hoeveel mensen hier nog of alweer zitten te gokken.
Voordat we de auto inleveren gooien we de tank vol en rijden dan naar Fox. Het inleveren gaat allemaal erg vlot en in no time zitten we in de shuttlebus naar het vliegveld.
daar aangekomen moeten we overstappen in een andere bus die ons naar de terminal zal brengen. Als we hier aankomen moeten we zelf inchecken en de bagage labelen. Ik zal zo meteen maar eens vragen of ze ons op de loonlijst kunnen zetten.
Als we hebben ingecheckt geven we de bagage af. Het overgewicht wordt niet geaccepteerd, ook niet als ik zeg dat we de Amerikaanse economie een boost hebben gegeven.
De medewerkster moet erom lachen maar is onvermurwbaar. We krijgen een plastic zak en worden naar een grote weegschaal verwezen. Daar halen we een paar zware dingen uit de koffers en nemen ze mee als handbagage. De volgende keer moeten we maar geen goud meer gaan zoeken, het zorgt voor teveel overgewicht.
Haha, ik had graag wat goud in de handbagage gestopt, helaas is het nu alleen maar vuile was. Gelukkig worden de koffers nu wel geaccepteerd.
We moeten nu door security. Ik mag mijn schoenen aanhouden, maar als alle alarmbellen af gaan, moeten ze alsnog uit.
We mogen nu doorlopen en gaan op zoek naar een tas waar we de spullen in kunnen doen, zodat we niet met een doorzichtige vuilniszak hoeven te slepen. Fred voelt zich net een zwerver zegt hij.
Voor $ 5,- kopen we een Las Vegas souvenir tas. Een tas die ik anders nooit zou kopen, maar de andere optie, een kleine koffer van $ 100,- vind ik geen goed idee.
Als we de handbagage geordend hebben lopen we naar Starbucks voor een ontbijt. We nemen beiden de yoghurt met cruesli en een blueberry muffin. Ook delen we een flesje sinaasappelsap. Voor dit eenvoudige ontbijt betalen we $ 26,-. Ze weten de prijzen hier wel.
Na het ontbijt kunnen we boarden. We zitten op de allerlaatste rij maar kunnen gelukkig de handbagage makkelijk kwijt. We vertrekken een kwartier te laat, maar en wordt ons verzekerd dat we die tijd inhalen en op tijd zullen aankomen in Houston. dat is maar goed ook, want we hebben de tijd hard nodig om over te stappen.
ik begrijp niet dat het mij niet eerder is opgevallen maar we hebben maar 47 minuten voor de overstap. Toch verzekerd de stewardess ons dat we tijd genoeg hebben.
Tijdens de start en ook daarna maak ik foto’s. Onderweg zien we het landschap veranderen. Na 2 uur vliegen wordt er door de cockpit omgeroepen dat we vanwege zware onweersbuien nog niet kunnen landen in Houston en daarom nog even moeten rondcirkelen.
De kans dat we onze vlucht naar Amsterdam halen wordt steeds kleiner. Na een tijdje doelloos te hebben rond gevlogen wordt er omgeroepen dat we uitwijken naar Austin om bij te tanken. Alle drie de vliegvelden in Houston zijn dicht.
We landen in Austin en mogen het vliegtuig niet verlaten. We worden regelmatig geïnformeerd door de cockpit, maar meer kunnen zij niet doen. Na het tanken blijven we nog steeds aan de grond, het vliegveld in Houston is nog steeds dicht. De vraag is of we hier wel kunnen vertrekken als Houston weer open is, want ook hier begint het steeds meer te betrekken. We hadden om 14.43 uur moeten landen in Houston maar het is nu 16.30 uur en we staan nog steeds aan de grond in Austin. Sommige passagiers zijn hier uitgestapt dus voordat we weer de lucht in kunnen moet er opnieuw geteld worden.
Na het tellen moeten we nog steeds wachten. Er worden koekjes uitgedeeld en we krijgen een half bekertje water. Eten is niet op voorraad en blijkbaar zijn ze niet van plan om dit in Austin in te slaan.
De airco is uit en de temperatuur begint aardig op te lopen. Ik hoop dat het niet al te lang meer duurt.
Uiteindelijk gaan we om 17.15 uur de lucht in voor een vlucht van 21 minuten. Die 21 minuten worden 50 maar uiteindelijk staan we om 18.05 uur op de grond in Houston.
We stappen uit en gaan op weg naar de Customer Service van United. We zijn dan nog vol goede moed.
We sluiten aan in de rij maar het schiet niet erg op. Na ruim 2 1/2 uur wachten zijn we eindelijk aan de beurt. Een half uur later staan we gefrustreerd te kijken. Eerst wil die tante ons op een vlucht naar Chicago zetten om daarna via Washington naar Amsterdam te vliegen. Als we vragen of ze zich nog helemaal lekker voelt is het ineens mogelijk om rechtstreeks van Houston naar Amsterdam te vliegen. We vliegen gewoon 24 uur later dan gepland.
Een hotelkamer en eten krijgen we niet, want United is niet verantwoordelijk voor het slechte weer. Onbegrijpelijk, wat een slechte service. Er kan nog net een toiletzakje met tandenborstel, tandpasta, scheermesje en kam vanaf.
We krijgen een briefje met een telefoonnummer. Via dat nummer kunnen we een kamer reserveren tegen een hoge korting.
Als we dat nummer bellen krijgen we te horen dat alle hotels vol zijn.
Al die uren op het vliegveld doorbrengen vinden we ook geen goed idee dus we gaan zelf op zoek naar een hotel.
Via de peoplemover komen we bij het Marriott maar dat hotel is vol. Wel krijgen we aan de balie een lijst met hotels en telefoonnummers. We beginnen bovenaan maar het een  na het andere hotel is vol. Uiteindelijk is er nog een kamer in de Red Roof Inn. Deze nemen we direct en ze beloven een shuttlebus te sturen.
Bij terminal C worden we inderdaad door de shuttle opgehaald. Nog een ander stel stapt in en ook bij terminal B stappen nog wat mensen in.
Bij het hotel aangekomen vragen ze of we gereserveerd hebben en vragen ze naar de naam. Als ik zeg dat ik gebeld heb en geen naam heb doorgegeven krijgen we te horen dat er geen kamer meer vrij is. Als ik vertel dat men ons een kamer heeft toegezegd en dat men een shuttle zou sturen om ons op te halen krijgen we de laatste vrije kamer.
We zetten de spullen op de kamer en gaan op zoek naar iets eetbaars.
De restaurantjes naast het hotel zijn allemaal gesloten, alleen Subway is nog open. We bestellen een kleine pizza en nemen die mee naar de kamer.
De kamer is erg gehorig. Ook lijkt het of elk vliegtuig op het dak van het hotel landt.
Maar dat mag de pret niet drukken, we hebben in ieder geval een bed. Alles beter dan de nacht doorbrengen op het vliegveld.
Om 23.30 uur gaan we eindelijk slapen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s